چهاردهم فوریه، در تقویم جهان، روزی‌ست که نامش با عشق گره خورده است.
روزی که یادآور داستانی قدیمی است؛ داستان کشیشی که در روزگاری پر از جنگ و تاریکی، به جای نفرت، عشق را انتخاب کرد. می‌گویند والنتاین، در میانه‌ی فرمان‌های سخت و زمانه‌ای سرد، دل به پیوند انسان‌ها سپرد؛ پیوندی که از نگاه او مقدس‌تر از ترس و قدرتمندتر از شمشیر بود. او بهای این باور را با جان خود پرداخت، اما نامش ماند.

و البته که والنتاین امسال با تمام والنتاین های قبلی فرق می کند، چون بیش از ۳۶،۵۰۰ نفر ایرانی – که عاشق بوده یا عشق دیگری بوده اند-

فقط در دوروز کشته شده اند.

روز جهانی عشق، در اصل یادآور یک حقیقت ساده است:
هیچ نیرویی، پایدارتر از عشقی که انسان‌ها را به هم پیوند می‌دهد، نیست.
عشق به زندگی، به آزادی، به کرامت انسان.
عشقی که در تاریک‌ترین زمان‌ها هم خاموش نمی‌شود.

عشق، گاهی، دلتنگی برای خانه است.
گاهی خاطره‌ی کوچه‌ای دور.
گاهی نام سرزمینی که با شنیدنش، قلب تندتر می‌زند.

و به همین خاطر، ایرانیان این‌بار عشق را جور دیگری معنا می کنند؛
نه فقط در هدیه و گل،

بلکه ، در همدلی، در کنار هم ایستادن—حتی اگر کیلومترها فاصله میان آن‌ها باشد.

امسال، برای ایرانیان در سراسر جهان، این روز تنها یادآور عشق شخصی نیست، بلکه پیوندی عمیق است؛ پیوند با ریشه‌ها، با خاطره‌ها، با مردمی که دور یا نزدیک، در یک احساس مشترک نفس می‌کشند. در روز والنتاین امسال، فاصله‌ی جغرافیا کم‌رنگ می‌شود و آن‌چه می‌ماند، حس همبستگی‌ست—حسی که از مرزها عبور می‌کند.

روز ۱۴ فوریه امسال، روزی است که تمام ایرانیان خارج از کشوربا هدف اقدام در همبستگی با انقلاب شیر و خورشید ایران در سراسر جهان بیرون خواهد آمد.  روزی که می خواهند صدای عشق به ایران آزاد و بدون جمهوری اسلامی را به دنیا برسانند. گفته می شود ۱۴ فوریه برای ایرانیان خارج نشین، همانند ۸ و ۹ ژانویه( ۱۸ و ۱۹ دی ماه) در ایران است. 

از خیلی قبل هماهنگی برای سفر به این سه شهر شروع شده، بسیاری خانه و اتاق های خالی را در اختیار مسافر های این روز قرارخواهند داد.

روز عشق امسال یعنی:
چراغی برای مسافری روشن می‌ماند،
دری که به روی غریبه‌ای باز می‌شود،
و خانه‌ای که گرمایش را با دیگری تقسیم می‌کند.
در این روز، بعضی دل‌ها سقف می‌شوند برای دل‌های دیگر؛
اتاق‌هایی که خاموش بودند، جان می‌گیرند،
و سفرِ خسته، جایی برای آرام‌گرفتن پیدا می‌کند—
چون عشق، گاهی ساده‌ترین شکلش همین است:
پناه دادن، شریک شدن، تنها نگذاشتن.

بیایید روز جهانی عشق امسال را به نام ایرانیان عاشق وطن ثبت کنیم. اگر نمی توانیم در مونیخ، تورنتو، لوس آنجلس حاضر شویم. خیابان های شهرهایمان را پر کنیم.

و شاید معنای واقعی این روز همین باشد:
این‌که عشق، تنها یک احساس نیست؛
یک حافظه است،
یک پیوند است،

یک پناه است،

یک خانه است،
و نوری‌ست که ایران را از تاریکی عبور می‌دهد.